نگرانم !‌ ولی چه باید کرد

نگرانم !‌ ولی چه باید کرد
عشق ، دلواپسی نمی فهمد
درد من ، خط ِ میخی است عزیز
درد من را کسی نمی فهمد !

بغض کردن میان خندیدن
تکیه دادن به کوه ِ نامرئی
خسته ام از ضوابط عُــرفی
خسته ام از روابط شــرعی

هیچ کس ،‌ هیچ کس نمی داند
به نگاهت چه عادتی دارم
هیچ فرقی نمی کند دیگر
ــ‌ اینکه با تو چه نسبتی دارم ــ

تف به هرچه اصــول ، هرچه فـُـروع
تف به هرچه ثواب ، هرچه گـــُـناه
توی تاریک خانه ی دنیا
عقل جن ّ است و عشق بسم الله !!

« چشم هایت نگاه خیسم را
مثل ِ برق سه فاز میگیرد »
تو برایم جرقه ای وقتی
خانه را بوی گاز می گیرد !

زیر آتش فشان ِ‌ جنگ تو
یخ ِ هر چیز آب خواهد شد
مثل یک سرزمین ِ بی سرباز
همه چیزم خراب خواهد شد ...

تو مرا زجر می دهی عشقم
مــازوخیسمی که دوستش دارم
من به اشغال تو درآمده ام
ــ صهیونیسمی که دوستش دارم ! ــ



                                                                یاسر قنبرلو

چشم هات آمد و مهمان شد

نهایی از تمام فضا می ریخت

که چشم هات آمد و مهمان شد

رفتی... و در نبودن چشمانت

تنهایی ام شبیه به زندان شد!



کوهم! و این رسالت یک کوه است

که خاک کوی اهل نظر باشد!

خندیدن تو «بار امانت» بود

کوه دلم شکست... و ویران شد



میخواستم که بگذرم از عشقت

از چیدن تو، میوه ی ممنوعه!

تو! چشم تو! تمام وجود تو!

یکهو بهشت یکسره شیطان شد



میخواستم قدم زده باشم با دستت که آسمان به حسودی زد

آبی ترین هوای «دو تا» بودن

لج کرد و شهر مقصد طوفان شد



با چشم های میشی قاجاری

با خنده ی بهاری تکراری

موهای سخت مشکی تبریزیت

از من گذشت... قسمت تهران شد

بیا شهریور پیراهنت ییلاق لک لک ها

بیـــا شهــریــــور پیـراهنت ییلاق لک لک ها

صدای جاری گنجشک در خواب مترسک ها

بیا ای امن ، ای سرسبز ، ای انبوه عطر آگین

بیـــا تـــا تخـــــم بگذارند در دستانت اردک ها

گل از سر وا بکن ده را پریشان می کند بویت

و بــــه سمت تـــــو می آیند باد و بادبادک ها

تـــــو در شعرم شکوه دختـــــری از ایل قاجاری

که می رقصد – اگر چه – روی قلیان و قلک ها

تمــــام شهـــــر دنبــــال تواند از بلــــخ تا زابل

سیاوش ها و رستم ها فریدون ها و بابک ها

همین کــــه عکس ماهت می چکد توی قنـات ده

به دورش مست می رقصند ماهی ها و جلبک ها

کنار رود ، دستت توی دستم ،شب،خدای من !

شکــــوه خنده ای تــــو ، سکوت جیر جیرک ها

مرا بـــی تاب می خواهند ، مثل کودکی هامان

تو مامان ،من پدر ، فرزندهامان هم عروسک ها

تو آن ماهـــی که معمولا رخت را قاب می گیرند

همیشه شاعرانی مثل من ، از پشت عینک ها

                                                                     (حامد عسکری)

شیر مادر ، مهر مادر

بهزیستی نوشته بود:

شیر مادر ، مهر مادر ، جانشین ندارد

شیر مادر نخورده ، مهر مادر پرداخت شد

پدر یک گاو خرید

و من بزرگ شدم

اما هیچ کس حقیقت مرا نشناخت

جز معلم عزیز ریاضی ام

که همیشه می گفت :

گوساله بتمرگ!

 

                                "اکبر اکسیر"

به مُردادی ترین گرما قسم، بدجور دلتنگم

بــه مُردادی ترین گرمـــا قسم، بدجور دلتنگم

شبیه گچ شده از دوری ات، بانوی من، رنگم!

حسودی می کند دستم بــه لبهایی کـه بوسیدت!

وَ من بیچاره ی چشم تو ام... با چشم می جنگم!

تنم از عطــر آغـــوش ِ تــو دارد باز می سوزد

جهنّم شد بهشتم؛ تا پرید آغوشت از چنگم

نظام ِ آفـــرینش ناگهـــان بـــر عکس شد ،  دیدم-

زدی با شیشه ی قلبت شکستی این دلِ سنگم!

گلویم را گرفته بُغضی از جنسِ سکوت امشب

"گُل ِ گلدون من..." جا باز کـــرده توی آهنگم!

بَدَم می آید از ایـــن قــدر تنهایـــی... وَ دلشـــوره

ازین احساسهای مسخره... از گوشی ام... زنگم!

فضـــای شعـــر هم بدجـــور بوی لـــج گرفتــه– نه؟

دقیقاً بیست و یک روز است گیج و خسته و منگم!

تو تقصیری نداری ، من زیادی عاشقت هستم

همین باعث شده با هر نگاهی زود می لنگم!

همان بهتر کــه از هذیان نوشتن دست بردارم

به مرگِ شاعرِ چشمت قسم... بدجور دلتنگم

                                                                                ( امید صباغ نو )              

پنالتي...هیجان...گل!...ستاره...شب...خانم

پنالتی...هیجان...گل!...ستاره...شب...خانم

چقدر شعر بگویـــــــم بـــرای این مــــــــردم؟!

چقدر تخمه شكستم در انتظار خودم

خوش آمدید عزیزان من به قرن اتـــم!

گنــــــــاه كن بـــا كیوی! گناه با آناناس!

كه هیچ كشف جدیدی نمانده در گندم

میان شعر بــه عاشق شدن تجاوز كن

فــــــرار كن وسط زندگی به سطر نهم

پلیس زنگ ترا ... گـل! فشار می دهد و...

تو متّهم هستی به... به عشق بی خانم

زن كـــــوانتومی بی زمــــان بی جِـــــــــرم ...

تو در همین لابیرنتی كه نیست یكشب گم...

نگــــــاه می كند آرام داور خسته

به ساعتی كه ندارد دقیقه چندم

و سوت می زند انگار توی مغز من

و مرد غرق شده در میان آكواریوم

 

                                                          (سید مهدی موسوی)                

خدا را شکر!

امروز زنی را دیدم که از لبش بوسه می چکید

خدا را شکر!

پس هنوز مردی هست که عاشقانه می برد.

 

"بهرنگ قاسمی"

تو رفته ای

تو رفته ای

و بحران نوشیدن چای بی تو در این خانه

مهمترین بحران خاورمیانه است

و این احمقها هنوز سر نفت می جنگند!

 

"پوریا عالمی"

سیب غلتان رودخانه من

سیب غلتان رودخانه من! آهوی نقش بسته بر چینی!

پری قصـه های کودکــی ام ! قالــی دستباف ِ تزیینی!

خُنکای نسیم اول صبح! گرمی چای عصر پاییزی!

به چه نامی ترا صدا بزنم؟ لیلی روزگار ماشینی!

دور مجنـون گذشت اینک من دور لیلا گذشت اینک تو

دست بردار از این حکایت تلخ تا بگویم چقدر شیرینی

از کدامین عشیره ای بانو که در این شهر آسمان زنجیر

شیر از آفتـاب می دوشی میــوه از باغ مــاه می چینی

ای جهان بر مدار مردمکت ، چشم بردارم از تو؟ ممکن نیست

منم آنکس کـــه زندگی کـــرده سالها با همین جهـــان بینی

گیسووان سیاه پوشت را روی دیوار شانه ها آویز

تا ببینـی غزلسرایان را همه مشتاق شعر آیینی

جنبش سبز فتنه انگیــزی اگـــر از جای خویش برخیزی

کودتاچیِ مخملی دامن!، شورشی!، بهتر است بنشینی

عشق حق مسلم من و توست مابقـی را به دیگران بسپار

هر چه داری اگر به عشق دهی کافرم گر جُو یی زیان بینی*

                                                                                                        

                                                                                                         ( مجید آژ )

                                                                                                         

من ارگ بم و خشت به خشتم متلاشی

من ارگ بــم و خشت به خشتم متلاشی

تو نقش جهان ، هر وجبت ترمه و کاشی

این تاول و تب‌خال و دهان سوختگی‌ها

از آه زیــــاد است ، نــه از خوردن آشی

از تُنگ پریدیم به امید رهایـــی

ناکام تقلایی و بیهوده تلاشی

یک بار شده بر جگرم  زخـــم نکاری؟

یک بار شده روی لبم بغض نپاشی؟

هر بار دلم رفت و نگاهی بـه تو کردم

بر گونه‌ی سرخابی‌ات افتاد خراشی

از شوق هم‌آغوشی و از حسرت دیدار

بایست بمیریم چه باشی چـه نباشی

                                                        (حامد عسکری)

تنها تو که باشی کنار من دلم قرص است

دیوانگی ها گرچه دائم دردسر دارند

دیوانـه ها از حال هــم امّا خبر دارند

آیینه بانـــو! تجربه این را نشان داده:

وقتی دعاها واقعی باشند اثر دارند

تنها تو که باشی کنار من دلم قرص است

اصلاً تمــام قرص ها جز تــــو ضـــــرر دارند

آرامش آغوش تو از چشم من انداخت

امنیتی کــــه بیمه های معتبـــر دارند

«مردی» به این که عشق ده زن بوده باشی نیست

مردان ِ  قدرتمند ،  تنهــــا  «یک نفـــــر»  دارند!

ترجیــــح دادم لحـــن پُرسوزم بفهمـــاند

کبریت های بی خطر خیلی خطر دارند!

بهتــر! فرشته نیستم ، انسانِ بـــی بالــــــم

چــون ساده ترکت می کنند آنان کـه پَر دارند

می خواهمت دیوانه جان! می خواهمت، ای کاش

نادوستانم  از سر ِ  تـــو  دست  بردارند...

                                                                                    ( امید صباغ نو )

خوابیده ام با گریه هایم پشت این گوشی

خوابیده ام با گریه هایــم پشت این گوشی

کابوس من، رویـای تو، یک بی هم آغـوشی

خـوابیده ام  از  درد بیـداری  و  تنــــهـایـــــــــــی

از این همه شب، فکر، حسرت، مرگ، خاموشی

از «دوستت دارم ولی...» هایی کـه می گفتی

قولی که یادت هســت و عمــداً می فراموشی

از چشـــم های گـربه ات با گـریــه افتـادم

حالا به این ســوراخ تنهــاییـم می موشی!‏

وقتــــی  تمــام  مـردم  ایـن  شــهـر  روباهند

چشــم تو سـگ دارد ولی در خـواب خرگوشی

خوابیـــده ای آرام در آغـــــــوش تنهــــــاییـت

میلرزم از سرمای آن چشمی که می پوشی

                                                             (مهیار ارجمندراد)     

توی دالانی از سکوت و هراس

توی دالانی از سکوت و هراس پشت دیوارهای دلتنگی می کشم انتظارو میکشدم بین یک مشت آدم سنگی در اتاقی که فقر می چکد از سقف و دیوار سرد و نمناکش پدر و منقلی که می سوزد مادر و چشم های غمناکش پشت در حاجی شکم گنده آمده هی نزول می خواهد انکاحُ...چه سنت تلخی که مرا جای پول می خواهد مثل یک پیچ هرز می لولم توی سوراخ آرزوهایم می شوم یک پرنسس خوشبخت در دل کاخ آرزوهایم و تو یک شاهزاده مغرور می رسیدی سوار کالسکه می شدی محو رقص من در نور توی شبهای جشن بالماسکه مشت می کوبم از درون به سرم هی لگد می زنم به بخت دلم می روم از تویی که آویزان شده ای روی بند رخت دلم گور بابای عشق ، می خندم به تو و اشک های غمگینم به تو و التماس های دلم به تو و خاطرات شیرینم عشق یعنی حساب بانکی ِ پـُر فقر را با نزول بلعیدن عشق یعنی سیبیل حاج آقا روی لبهات وقت بوسیدن . . .

کنار پنجره یک مرد داشت جان می داد

کنار پنجره یک مرد داشت جـــان می داد

غرور، قدرت خود را به من نشان می داد

کسوف بود؟ نه! خورشید دلگرفته ظهر

پیام تسلیتش را بـــــه آسمان می داد

دلم برای خودم لااقل کمی می سوخت

اگر کــــــــه پوچی دنیایتان امان می داد

زمان همیشه مرا زیرخویش لـه می کرد

همیشه فرصت من را به دیگران می داد

پسر گرفت سر تیــغ را، رگش را زد

پدر به کودک قصهّ هنوز نان می داد

و بعد زلزله شد، چشـــــــم را که وا کردم

میان خواب کسی هی مرا تکان می داد!!

                                                                     (سید مهدی موسوی)

به سینه می زندم سر،دلی که کرده هوایت

به سینه می زندم سر،دلی که کرده هوایت

 

دلی که کرده هوا کرشمه های صدایت

 

نه یوسفم،نه سیاوش،به نفس کشتن و پرهیز

 

که آورد دلم ای دوست!تاب وسوسه هایت

 

ترا زجرگه ی انبوه خاطرات قدیمی

 

برون کشیده ام و دل نهاده ام به صفایت

 

تو،سخت و دیر به دست آمدی مرا و عجب نیست

 

نمی کنم اگر ای دوست!سهل و زود،رهایت

 

گره به کار من افتاده است از غم غربت

 

کجاست چابکی دستهای عقده گشایت

 

به کبر شعر مبینم که تکیه داده به افلاک

 

به خاکساری دل بین که سر نهاده به پایت

 

"دلم گرفته برایت"زبان ساده ی عشق است

 

سلیس و ساده بگویم:دلم گرفته برایت!!!

 

زنده یاد حسین منزوی

 

پاییز می‌رسد که مرا مبتلا کند

پاییز می‌رسد که مرا مبتلا کند

با رنگ‌های تـازه مــرا آشنا کند

پاییز می‌رسد که همانند سال پیش

خود را دوباره در دل قالیچـــه جا کند

او می‌رسد که از پس نه ماه انتظار

راز ِ  درخت  باغچـــه  را  برملا  کند

او قول داده است که امسال از سفر

اندوه‌هــای  تازه  بیــارد ،  خـدا  کند

او می‌رسد که باز هم عاشق کند مرا

او قـول داده است بـه قــولش وفا کند

پاییز عاشق است، وَ راهی نمانده است

جــز این کــه روز و شب بنشیند دعا کند

شاید اثر کند،  وَ خداوندِ فصل ها

یک فصل را بخاطر او جا به جا کند

تقویـم خواست از تو بگیرد بهـــار را

تقدیر خواست راه شما را جدا کند

خش خش ... ، صدای پای خزان است، یک نفر

در  را  بـــه  روی  حضــرت  پاییــــز  وا  کند...

                                                                       ( علیرضا بدیع )