قصه بی سرو سامانی من

نوایی نوایی نوایی نوایی                  همه باوفایند تو گل بی وفایی

غمت در نهانخانه دل نشیند               بنازی که لیلی به محمل نشین

به دنبال محمل سبکتر قدم زن            مبادا غباری به محمل نشیند

مرنجان دلم را که این مرغ وحشی      زبامی که برخاست مشکل نشیند

بنازم به بزم محبت که آنجا               گدایی به شاهی مقابل نشیند

به پا گر خلد خار آسان بر آرم            چه سازم به خاری که بر دل نشیند

به دنبال محمل چنان زار گریم           که از گریه ام ناقه در گل نشیند

خوشا کاروانی که شب را ه طی کرد   دم صبح اول به منزل نشیند

نوایی نوایی نوایی نوایی آی نوایی نوایی همه باوفایند تو گل بی وفایی

الهی برافتد نشان جدایی                   جوانی بگذرد تو قدرش ندانی